این پست تقدیم می شود به : عروس همایون

همایون، مادر جواد است. با چشم های روشن و پوست سفید که هنوز هم در مواجهه با مردان به سرخی بدل می شود. همایون، به عروس هایش برّه هدیه می دهد و درختان گردو را می شمارد که به همه ی پسرانش یکسان برسد. دخترها را سفارش می کند که مراقب احوال مردانشان باشند و هوای آن ها را داشته باشند. حرف که می زند خاطره های تلخ وشیرین را می توانی از صدایش برداری و بچینی روی رف و اصلا دلت نمی آید که آن ها را توی شعر و داستانت به عاریت بگیری و هی پُز بدهی که داستان بومی نوشته ام. این ها مال خود عروس همایون است. این طور صدایش می زنند از همان نوجوانی که عروس خانه ی محمد اسماعیل شد.

آدم حیفش می آید که به او بگوید دیگر خمیر نکن و نان نَپَز. کنار تنور که می نشیند اسطوره ای است لابلای آن همه بوی داغِ اجاق. آدم حیفش می آید که به او بگوید گردو نخور چربی ات بالا میرود. او بهتر از همه می داند که مزه ی گردوهای چرب را به کدام طرف قلبش هدایت کند. آدم حیفش می آید که به او بگوید راه نرو پادردت بیش تر می شود، او مسیر زمین ها و کوچه باغ ها را از همه بهتر می داند. باید دستش را بگیری و با او بروی سر کوه، پیِ زرک و لب جو پیِ پونه.

همیشه زن بوده و مادر. در تمام روزها و شب هایی که تنها بوده و منتظر زایمان یک میش یا برگشتن گله از کوه وقتی زیر آفتاب کمرنگ پاییز نشسته دم در و به آن دورها خیره شده است. همیشه می داند که برای دلتنگی هایش سنگ قبر شوهرش را باید با اشک هایش بشوید و آرام که شد به خانه برگردد و مادر باشد برای برّه ها، برای نان های داغ و تازه، برای جوجه ها، برای زردالوها و سیب ها، برای گردوها و برای ما.

همایون، مادر جواد است. با چشم های روشن و پوست سفید که هنوز هم در مواجهه با مردان به سرخی بدل می شود.